Μεσημέρι καλοκαιριού σε σταθμό υπεραστικών λεωφορείων.
Περιμένω.
Ζέστη, υγρασία και καυσαέρια.
Μπροστά μου λεωφορεία φορτώνουν και ξεφορτώνουν το ιδρωμένο φορτίο τους. Στο πλάι αυτοκίνητα που περιμένουν να παραλάβουν αγαπημένα πρόσωπα.
Παρατηρώ τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονται συνεχώς. Άνθρωποι κάθε ηλικίας. Γριούλες με μαντίλες και μπόγους. Παππούληδες που βαστάν σφιχτά βαλίτσες και σακούλες. Νεαροί με σακίδια στην πλάτη και κοπέλες με λαπ τοπ και μικρά τσαντάκια περασμένα στον ώμο. Μάνες με παιδιά που κλαίνε, με παιδιά που τρέχουν πέρα δώθε, με παιδιά φοβισμένα ή χαρούμενα. Βιαστικοί κύριοι και κυρίες με την μικρή τους αποσκευή να μαρτυράει επαγγελματικά ταξίδια. Και άλλοι τόσοι να περιμένουν σαν κι εμένα.
Συναισθήματα ανάμικτα. Προσμονή, χαρά, άγχος, στεναχώρια, αποχωρισμοί...
Ξάφνου μέσα στο πλήθος ξεχωρίζει μία ομάδα. Μία ομάδα 5 παιδιών ηλικίας από 2 έως 12 χρονών περίπου. Κυρίως κορίτσια. Και όλα ντυμένα στα λευκά. Όμορφα, "καλά" φορεματάκια για τα κορίτσια και κουστουμάκι για το αγοράκι. Ολόλευκα! Μόνο η μεσήλικη κυρία που τα συνοδεύει φοράει ένα πολύ σεμνό, "εκκλησιαστικό", μαύρο φόρεμα. Ήρθαν και στάθηκαν στην άκρη μιας αποβάθρας, σε απόσταση από οποιονδήποτε άλλον. Στέκονται και περιμένουν χωρίς την αναμενόμενη από παιδιά τέτοιας ηλικίας, αναστάτωση. Μόνο η πιο μικρή παίζει μπρος πίσω με το πλακάκι κάτω από τα πόδια της. Τα υπόλοιπα είναι παρατεταγμένα σαν να επρόκειται για επίσημους, έτοιμους να παρακολουθήσουν παρέλαση.
Για να πω την αλήθεια, τα θαυμάζω. Έχοντας δει τόση ώρα μικρά να γκρινιάζουν, μου αρέσει αυτή η αλλαγή. Παιδάκια όμορφα, σεμνά, με λουλούδια στο χέρι. "Κάποιος έχει κάνει πολύ καλή δουλειά με την πειθαρχεία" σκέφτομαι.
Σιγά σιγά βέβαια αρχίζουν να μου μοιάζουν και λίγο εξωπραγματικά. Η ώρα περνάει κι αυτά παραμένουν ήσυχα.
Και επιτέλους κάποια αντίδραση. Από το λεωφορείο που σταμάτησε μπροστά τους κατεβαίνει ένας παπάς. Τα παιδιά περιμένουν να τα πλησιάσει, του προσφέρουν λουλούδια και του φιλάν το χέρι.
"Λοιπόν αυτόν τον άνθρωπο τον χαίρομαι. Σεμνός, απλοϊκός, ταξιδεύει με λεωφορείο, τα (πιθανόν) εγγόνια του ήρθαν να τον προϋπαντίσουν επιδεικνύοντας άψογη ανατροφή και σεβασμό στον παππού τους. Άνθρωπος με ήθος και αρχές που δεν κάνει χρήση της θέσης του, ούτε επίδειξη πλούτου και προτιμάει να μείνει απλός σε αντίθεση με πολλούς άλλους παπάδες. Διδάσκει τα παιδιά του και τα εγγόνια του με παραδειγματική ζωή. Μπράβο."
Τους παρακολουθώ που απομακρύνονται, ανεβαίνουν στην γυαλιστερή, ολοκαίνουρια Μερσεντές και φεύγουν. (Τι μοντέλο, μη ρωτάτε, δεν ξέρω.)
Ας σηκωθώ λοιπόν κι εγώ να ψάξω πού είναι η στάση των αστικών και να δω αν μου φτάνουν τα λεφτά ή θα πρέπει να πάω με τα πόδια.
Λειτούργημα εκτελούν σου λέει μετά. Νιώθουν τα προβλήματα του κόσμου, λέει. Δεν ζουν αποκομμένοι. Τς. Όχι. Με τίποτα.
Περιμένω.
Ζέστη, υγρασία και καυσαέρια.
Μπροστά μου λεωφορεία φορτώνουν και ξεφορτώνουν το ιδρωμένο φορτίο τους. Στο πλάι αυτοκίνητα που περιμένουν να παραλάβουν αγαπημένα πρόσωπα.
Παρατηρώ τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονται συνεχώς. Άνθρωποι κάθε ηλικίας. Γριούλες με μαντίλες και μπόγους. Παππούληδες που βαστάν σφιχτά βαλίτσες και σακούλες. Νεαροί με σακίδια στην πλάτη και κοπέλες με λαπ τοπ και μικρά τσαντάκια περασμένα στον ώμο. Μάνες με παιδιά που κλαίνε, με παιδιά που τρέχουν πέρα δώθε, με παιδιά φοβισμένα ή χαρούμενα. Βιαστικοί κύριοι και κυρίες με την μικρή τους αποσκευή να μαρτυράει επαγγελματικά ταξίδια. Και άλλοι τόσοι να περιμένουν σαν κι εμένα.
Συναισθήματα ανάμικτα. Προσμονή, χαρά, άγχος, στεναχώρια, αποχωρισμοί...
Ξάφνου μέσα στο πλήθος ξεχωρίζει μία ομάδα. Μία ομάδα 5 παιδιών ηλικίας από 2 έως 12 χρονών περίπου. Κυρίως κορίτσια. Και όλα ντυμένα στα λευκά. Όμορφα, "καλά" φορεματάκια για τα κορίτσια και κουστουμάκι για το αγοράκι. Ολόλευκα! Μόνο η μεσήλικη κυρία που τα συνοδεύει φοράει ένα πολύ σεμνό, "εκκλησιαστικό", μαύρο φόρεμα. Ήρθαν και στάθηκαν στην άκρη μιας αποβάθρας, σε απόσταση από οποιονδήποτε άλλον. Στέκονται και περιμένουν χωρίς την αναμενόμενη από παιδιά τέτοιας ηλικίας, αναστάτωση. Μόνο η πιο μικρή παίζει μπρος πίσω με το πλακάκι κάτω από τα πόδια της. Τα υπόλοιπα είναι παρατεταγμένα σαν να επρόκειται για επίσημους, έτοιμους να παρακολουθήσουν παρέλαση.
Για να πω την αλήθεια, τα θαυμάζω. Έχοντας δει τόση ώρα μικρά να γκρινιάζουν, μου αρέσει αυτή η αλλαγή. Παιδάκια όμορφα, σεμνά, με λουλούδια στο χέρι. "Κάποιος έχει κάνει πολύ καλή δουλειά με την πειθαρχεία" σκέφτομαι.
Σιγά σιγά βέβαια αρχίζουν να μου μοιάζουν και λίγο εξωπραγματικά. Η ώρα περνάει κι αυτά παραμένουν ήσυχα.
Και επιτέλους κάποια αντίδραση. Από το λεωφορείο που σταμάτησε μπροστά τους κατεβαίνει ένας παπάς. Τα παιδιά περιμένουν να τα πλησιάσει, του προσφέρουν λουλούδια και του φιλάν το χέρι.
"Λοιπόν αυτόν τον άνθρωπο τον χαίρομαι. Σεμνός, απλοϊκός, ταξιδεύει με λεωφορείο, τα (πιθανόν) εγγόνια του ήρθαν να τον προϋπαντίσουν επιδεικνύοντας άψογη ανατροφή και σεβασμό στον παππού τους. Άνθρωπος με ήθος και αρχές που δεν κάνει χρήση της θέσης του, ούτε επίδειξη πλούτου και προτιμάει να μείνει απλός σε αντίθεση με πολλούς άλλους παπάδες. Διδάσκει τα παιδιά του και τα εγγόνια του με παραδειγματική ζωή. Μπράβο."
Τους παρακολουθώ που απομακρύνονται, ανεβαίνουν στην γυαλιστερή, ολοκαίνουρια Μερσεντές και φεύγουν. (Τι μοντέλο, μη ρωτάτε, δεν ξέρω.)
Ας σηκωθώ λοιπόν κι εγώ να ψάξω πού είναι η στάση των αστικών και να δω αν μου φτάνουν τα λεφτά ή θα πρέπει να πάω με τα πόδια.
Λειτούργημα εκτελούν σου λέει μετά. Νιώθουν τα προβλήματα του κόσμου, λέει. Δεν ζουν αποκομμένοι. Τς. Όχι. Με τίποτα.
.jpg)