Σάββατο 3 Αυγούστου 2013

Ξεφεύγουμε...

Ρουτίνα. Συνήθεια. Είναι το πρόβλημα των δικών μου διακοπών. Δεν ξέρω αν φταίει η διάρκεια ή το ότι κάθε χρόνο κάνω τα ίδια και τα ίδια αλλά η απόδραση στο πατρικό μου δεν με γεμίζει πια. (Ίσως φταίει που μεγάλωσα βέβαια.) Δεν είναι έτσι οι διακοπές.
Αυτές που έχω εγώ στο μυαλό μου περιέχουν απόδραση από την καθημερινότητα. Και καθότι ούτε κι εγώ διαθέτω τα απαραίτητα, για κάποιου άλλου είδους απόδραση (ευχαριστώ εφορία!), αρκούμαι στο να ξεφεύγω. 
Ξεφεύγω θα πει φεύγω έξω. Έξω από την πραγματικότητα, έξω από την καθημερινότητα, έξω από τα προβλήματά μου. Ταξιδεύω με οποιοδήποτε μέσο: τρένο, καράβι, βόλτα, φαντασία, βιβλίο, μουσική, ταινίες, σπορ...
Ξεφεύγω όχι μόνο την καλοκαιρινή περίοδο αλλά όλο τον χρόνο. Δημιουργώ τις δικές μου οάσεις που άλλοτε τις μοιράζομαι και άλλοτε τις κρατώ μόνο για τον εαυτό μου. Μία από αυτές είναι και το συγκεκριμένο blog. Κι αν πάει καλά θα κριθεί από το ποσό της ευχαρίστησης που μου προσφέρει να ασχολούμαι μαζί του.

Μια παράξενη χώρα...

Μια παράξενη χώρα, υπαρκτή κι ανύπαρκτη, για χαμένους ταξιδιώτες και, αηδιασμένους απο την πραγματικότητα, αισιόδοξους....